کنایه های زندگی

من در آن اندیشه که تو را لیلی خود می دانم

و  تو  در  این  وادی  که  دگر  بار  مرا   دریابی

ستم  مِهر رُخی و نگهی  کُشت  دل  مجنونم

تـو  در  آن  ظلم  شریکی  و  هنوز  در  خوابی

کوچه های دل لیلی  ز  فراقم  نکند بارانیست

ور چه مجنون  گذری  کرد و  به  دل  بی تابی

مـرغ  عاشق  به   بلندای  نگاهم  بکند  آوازی

ور  چه  این  مرغ   توئی  از  چه  هنوز  نایابی

گر  چه در  معرکه  دل   لافــی  از  مهر  زنی

چاکران   دست  نیازند   و   تو   خود   اربابی

نگریزم   ز  تــو   ای  بخت  بلند ،  خوشبختی

گر  تـو  هم   نیک  گرانی  و   چنان  دُرّ  نابی

محمود-م