خسته ام

 

خســتــه ام، خســتــه ز فـــــردای دگـــر

از غــزل ، از  ایــن  غــروب  بــی سـحــر

خسـتــه از ایــن , به ظــاهــر مــردمـــان

نـغـمـه ی  کــابــوس  تـــکـــــرار   زمــان

خستـه از  ایـن واژهـــا ، از  ایـن  غــروب

ســر بـه زانــوهــا گرفته ، بـد چـه خـوب

خسته از ایـن شهـرغــم ، ایــن روزگـــار

دل زده ،از ایــــن ســرای  تنــــگ و تـــار

خــســتــه از،فــریــادهـــای بــی جــواب

تا سحر  ناخــفــتــن از ، بــخـــت خــراب

خســتـــه از،ایــن تیــرگــی ومــــردگــی

ایــن مــــکررهــای  مــن ، این کــهـنـگی

خــســتــه ام از زنــــدگــی ، ازبــــودنــم

بــی کـــس وتنـــها  شـدن ،فــرتــودنــم

خـسـتــه از ایــن ، قـصـه ها و غـصـه ها

ازشکست عاطفه، ازاین سقوط بـی صدا

خسته ام از شکوه ها، ازخاکیان بـی وفا

مردمان خفته در سرداب و مخفی در ردا

خسته ام از این دیار  زنگبار ، از این خزان

نامـرادی های  بـختم ، غربـت  تلخ  زمــان

خسته ام از خلقتم از این ملیجک  بــودنـم

پـوچ  و بــی ارزش  شــدن ، نــاســودنــم

خسته ام از بندها ،دردسـت این نامـردها

در  غروب تیرگی ، پُر گشته  از این دردها