با  خیالت  سبز کـوهی  بـی نظیر

بـر سپیــده  تکه   بومـی ؛ تا ختم

با دو  چشمت کلبه ای دور از افق

در  میانش ؛ دشت  گـل انـداختم

من لبانت را ؛ چو سیب شهسوار

بــر رخ  گلهـای  دشتــم ؛ باخــتم

ابـرو انت را  کمـان  رنگین  صبـــح

از افق تا دشت خـود افشانده ام

بـا  پــریشان گیسـوان ؛ قهـوه ای

جنگـل  کــاج  عظیمـی  ساختـم

من عسل چشمان  رنگین  تـو  را

همچو  گلبرگی ؛ به آب  انـداختم

بــا گـل بــرگشته ی  مــژگان  تو

زانــوانم  را  بـه  خــاک  انـداختم

ای غریب ؛ وامانده ی بـوم سفیـد

من زشرمت ؛ رنگ و رویـم باختـم

با عجایب خلقت ؛  رنگین خـویش

وصفی از دلبــر ؛ چنین  پرداختم