زورق خیال

دلی  دارم  کـــه  دلـــداری  نــدارد

متـــاع  مــن  خـــریــداری   نــدارد

کسی اگه ز سوز سینه ام نیست

مــریــض  مـــن  پــرستاری  نــدارد

نه  دلجوئی  نه  دلداری  نه  یاری

بکــار مــن  کسی  کــاری  نــدارد

دلــم   از  درد   تنهـائـی  گـــرفتـه

مقیــم  شهر  غــم  یــاری   نــدارد

ز یـاد  دوستان  هـم  رفت  نامـم

کهـن  افســانــه  بــازاری   نــدارد

ز   ابــر  دوستـی   بـاران  نــدیدم

گــل  پــژمــرده   گلــدانی  نــدارد

نــدارم   قیــدی  و  ازاده  حــالــم

ســر   درویش  دستــاری  نــدارد

بنازم  بی نیازی  را که جز  عشق

کسی  بر  دوش من  باری  ندارد

اسیر   درد  غـم  مـانـدم  گــرفتار

ببین  این  دل که  افساری  ندارد

حریم  دل  رهـایـم  کـرد  و  گفتا

که این  دیوانه  ازاری  ندارد... 

جا مانده

 

به تو ای بنده خالی ز عناد و ز حسد

به تو می گویم ؛ تو

تو که پرواز کنان در سفری

تو در پیش نگاهت

به ملاقات خدا منتظری

به تو می گویم ؛ تو

در بلندای بزرگ نظرت

در دعای فرج

و

در دعای سحرت

به تو می گویم ؛ تو

و در آن گردش هفتائی خود چون قمرت

غرق در عالم روحانی و بی خود شدنت

به تو می گویم ؛ تو

و به آن شهر منور مشرف شدنت

غافل از هر چه در این خاک گریبان تو بود

به تو می گویم ؛ تو

که به هنگام مناجات مرا یاد کنی

من جا مانده بسی

محتاجم....

کیستی؟

با مــن بگو که  کیستی؟ مهری  بگـو  ماهی  بگـو؟

خوابی , خیالی , چیستی؟ اشگی  بگو آهی  بگو 

 

راندم چو از مهرت سخن ؛ گفتی  بسوز و  دم مزن

دیگر بگو  از جان  من ؛ جانا چی  می خواهی بگو؟

 

گیرم  نمی گیری  دگر؛ ز  آشفته  عشقت هم خبر 

بر حال من گاهی  نگر؛ با  مـن سخن  گاهی  بگـو

 

غمخوار  دل , ای  مه  نهی ؛ از درد  من  آگه  نهی 

والله  نهی , بالله  نهـی ؛ از  دردم   اگـاهی؟   بگـو

 

در خلوت  من  سر  زده ؛ یک  دم  درو  ساغر  زده

آخر نگوئی  سر  زده ؛ از  من  چه  کوتاهی   بگو؟

 

مـن  عاشـــق  تنهائیم  ؛ سرگشته ی  شیـدائیـم

دیوانه ی  رسوائیم ؛ تو  هر  چه  می خواهی بگو!

 

گل خشکیده

 

 

بر نگه  سرد  مـن  به  گرمی  خورشید

می نگرد  هر زمان  دو  چشم سیاهت

تشنه  این چشمه ام  چه سود خدا را

شبنـم  جان  مـرا , نــه  تـاب  نگــاهت

 

 

جـز گـل خشکیده ای  و  بـرق  نگاهی

از  تــو  در  ایـن  گوشه  یـادگار  نـدارم

زان شب  غمگین که  از  کنار تو  رفتم

یک  نفس از  دست غــم  قـرار  ندارم 

 

این  گل زیبا  بهای  هستی  مـن  بـود

گر گــل خشکیده ای ز کوی  تــو  بردم

گوشه ی تنهائیم چه اشکها  فشاندم

وان گل خشکیده را به سینه  فشردم

 

 

آن گل  خشکیده  شرح  حال دلم  بود

از  دل پـر درد  خویش  با تو  چه  گویم

جز به  تو از  سوز  عشق  با که  بنالم

جز ز  تــو  درمـان درد  از  کـه  بجــویم

 

من دگر  آن نیستم به  خویش مخوانم

من گـل  خشکیده ام  بـه هـیچ  نیرزم

عشـق  فریبم  دهــد کـه  مهــر بورزم

مـــرگ  نهیبـم  زنـد که  عشق  نورزم  

 

پای امید دلم اگر چه  شکسته  است

دست تمنای جان  همیشه دراز است

تا  نفس می کشم  ز سینه  پـر  درد

چشم خدا  بین من بروی تـو باز است