شب عشـق از غـزل عشــق  بـرون  آمـــده  است  

دگر آن  قصه ی مجنون پـی لیلی، فراموشش  کن

آن همه داد و فغان از غـــم هجـــران  گنـــه  است  

رفتـه و گـم شده در کـوی و بیـابان، فراموشش کن

دل  ببــــریــده  لیلــی  بـه  هــــزاران  سفـــراست  

دل بریــدی تـــو از آن شهره بی نام، فراموشش کن

تــو  تـرّحــم  کــن  و  بگــذر  بــو صــا لــش  ازلــی   

نگـر یـزی تــو  از آن  قلب  گرفتــار ، فراموشش کن

آن  کــه  در  وادی  عشقــی  بـدهــد عمــــری  را 

نــه  دگــر  بــاز ستانــد ابــدی وار ، فراموشش کن

خــرده  در جهل  مرکب  ز جــوانــی  و  بــه  جهل

تــو  مگیــر آنچــه گـــذشت است ، فراموشش کن

بـاری از عمــر گــران آنچــه  بمانــده  است کمکی 

بـه بزرگی و کـرامت نظـری کـن و فراموشش کـن

تــو  مپـــرداز  بها ی  عشــق  هستی بـه گـــران 

کـه در ایـــن وادی  سـرابییست  فـراموشش کن

.....شعر از خودم