پروانــه  ای  از  عشقــو  نــاکامی  نشانـه

ای  یـادگــار  عـاشقــی  در ایــن  زمــانـه

در  شعله می ســوزد  پــرت  پــروا نـداری

پــروای  جـان  در حســرت  فــردا  نــداری

ســودا  مکن جـان , در  بهــایــه  آشنایی

دیگـــر  نـــدارد  آشنــایــی هــا  بهــایــی

پروانـه, این دل ها دگــر درد آشنا  نیست

در بزم مستان هم دگر شور و صفا نیست

پــروانـه, دیگــر بـاده ها مستــی نــدارنــد

جز اشک حسرت, ساغــر هستی ندارنـد

پــروا کــن از آتش کـه می سوزد پـــرت را

یک  دم  نسیمی می برد  خاکسترت  را

پــروانــه, آن  شمــع  امــید  شـام  تــارت

آخـر سحر گه  می شــود  شمع  مــزارت


نقاشی از خودمه...................................