دیوانه ی دشت شقایق

 

چــو  اشکی  واژه عشــق  غـریبـی

بـه  روی  گونه ،  تابیدی  و   رفتـی

چنـان  مرغی که  بر کویم  پـری  زد

مرا  با  عشق ، سنجیـدی  و رفتـی

تمـام  هستی ام  نیلـوفــری   بـــود

تو  هستی  مرا ،  چیـــدی  و رفتـی

کنــا ر  انتظــا رت   تــا   سحـر گـاه

شبـی همپای پیچک ها  نشســتم

تو  از  راه  آمدی  با  ناز  و  آن وقت

 تمنــای   مــرا  دیـــدی  و   رفتــی

شبی  از عشــق تـو  با  پونه گفتـم

دل  او  هم  برای  قصه ام  سوخت

غم انگیز است.....نه ! شیداییم  را

به چشم خویش فهمیدی  و رفتـی

چه  باید کرد  این  هم  سرنوشتم

ولی دل رابه چشمت هـدیـه کردم

سر  راهت که  می رفتی  تو آن را

 به یک پروانه  بخشیدی  و  رفتـی

صدایت  کردم  از  ژرفای  یک  یاس

به  لحن  آب  نمناک ، همچو  باران

نمی دانم  شنیدی؟  برنگشتی!!!

و شاید  هم  غـرورت  سنگ  گونه

و  یا  این  بار  نشنیـدی   و  رفتـی

نسیمی  از  صحرگاهــان  دور  بود

که  بر  کــوه  غرورم   نـرم    تابیــد

تــو  هــم  در  انتظـار   یک    بهانـه

از  ایـن  رفتـا ر  رنجـیدی  و   رفتـی

عجب دنیای غمناکیست این عشق

ببین  با  سرنوشت  من  چه ها کرد

تـو  هـم  این  رنجش  خاکستری  را

میـان  یـــا د   پیچیــدی   و   رفتـی

تمــام  غُصــه هــایم   نقل    بـاران

فضــای  خاطـرم  را   شستشو داد

و  تــو  به   احتــرام   ایــن   تلاطــم

فقط   یک  لحظه   نالیدی  و  رفتـی

دلـم  پرسید  از  پـروانه   یک   شب

چرا عاشق  شدی  در دشت غمها

و  یـادم   هست ، یک  بار  ایــن  را

ز  ایـن  دُردانه   پرسیدی  و   رفتـی

تــو  را  به  جـان  گل  سـوگند دادم

فقط   یکبار  صــدایم   را    شنیــدن

ولی  در  پاسخ  این  خـواهش  مـن

تـو  مثل  غنچه  خندیـدی  و  رفتـی

دلم  گلدان  شب بوهای  رویا  است

پُر است  ، از  اطلسی های  نگاهت

تو   مثل   یک  گل   ســرخ    وفادار

کنــار   خـانـه   روییـدی    و    رفتـی

تمـام   بغض هـایـم  مثل  یک    رنج

شکست  و  قصه ام  در  کوچه پیچید

ولی  تــو  از  صــدای  ایـن  شکستن

به  جــای  غُصه  ترسیـدی  و  رفتـی

غـروب   کــوچه هـای      بی قــراری

حضور  روشنی  را از تو  می خواست

تــو  یک  آن  آمــدی این  روشنـی را

بــروی  کـوچـه  پاشیـــدی  و  رفتـی

کنــار مــن   نشستی  تــا   سپیــده

در  ایــن  دنیـای  نا  اهل  و   غــریبه  

ولی  چشمان  تـو  جـای  دگــر  بـود

و من می دانم آن  شب  تا سحرگاه

همان   اداب  و  سنتهای   بیجا!!!!!

همان بیهودگیها را پرستیدی و رفتی

نمی دانم  چـــه  می گوینـــد گل ها

خـــدا می داند  و  نیلوفر  و  عشـق

به  مــن  گفتند  گل ها  تا  همیشه

از این  دشت  شقایق های  عاشـق

تـو   باریـدی  و  کوچـیدی  و   رفتـی

دگر خسته  از  این   شهر   مجــازی

کــلافــه  از   تمـام   عشـــق  بــازی

به  بن بستی  رسیــدم  بــــی  تأمل

تــو  بـر  این  ساده   انسان   شکیبا

چــه  خفتها   روا   دیــدی  و  رفتـی

جنــون   در  امتــداد   کوچه   عشـق

مرا   تا   آسمان   با خود   می بُــرد

و تو  در  آخرین  بن بست   این   راه

مرا   دیـــوانه ی  دشت   شقــایــق

هــزاران   بــار    نامیــدی   و   رفتی

 

مه من

       

این هم از اعجاز شعر فارسی

از بالا به پائین هم خونده میشه!!!

از آتش      افروخته       گل را         مشکن

افروخته      رُخ برو        تو دیگر       به چمن

گل را        تو ِدگر        خجل مکن   ای مه من

مشکن      به چمن     ای مه من    قد سمن

در خاطر منی

 

در..... خاطر..... منی

هر جا عشق هست و صفا هست

و هر جا که شعر و وفا هست

در خااااااااااااااطر منی

 

هر صبح

 که طلایه دار افق

سرک می کشد زمانه را

و گرمای آفتاب

 نوازش می کند دیده ها ی بیدار شبانه را

ای گرمی جان افزای روح من

در خاااااااااااطر منی

 

هر ظهر

که می بینی...

خورشید نیمه روز چون سکه طلا ست

و آن روز که در کف این آبی بلند

تنها اوست که نگینی تابنده در هواست

تنها تویی ، تویی که یاد آور منی

در خااااااااااطر منی

 

هر شامگه

 که  جامه ی نیلین آسمان پولک نشان

ز نفس هزاران ستاره هست

ای نازنینم، ستاره ی بی بدل

تنها توئی که در باور منی

در خااااااااااااااطر منی

 

هر شب

 که مه ، چو دانه ای الماس بی رقیب

در گوش شب به جلوه چنان گوشواره یست

آن نامه ها و زمزمه های شبانه را

 یاد آور منی

در خاااااااااااطر منی

 

هر بهار

وانگاه که شاخه ی پر گل باغی

به دست باد خم می شود

تا بوسه زند به دستان شیطان کودکی

و انگاه که دست نسیم مستانه وار

موی مرا شانه می کند

با برگهای یاس و پیچکی

آن لحظه، ای دور ز من

در خاااااااااااطر منی

 

هر تابستان

انگاه که گرمی جانبخش افتاب

چون نشه ی شراب دَود در پوست

یا آن شبی که رهگذری مست و نغمه خان

دل می برد به بانک خوش آهنگ دوست

آن لحظه تو روشنگر منی

در خااااااااااااطر منی

 

هر پائیز

 نیمه ابری دلپسند

که از تند بادها ، با دست هر باد

صدها هزار برگ را ز هر سو

 رقصنده درهواست

تنها توئی که همیشه با منی

در خااااااااااطر منی

 

هر زمستان

انگه که سپاه زمستان فرا رسد

از راههای دور، از بامداد ی سرد

بر ناودانها که گویی قندیلهای یخ دارند

شُکوه و جلوه از آویزه ی بلور

و آن لحظه که رقص کند برف در فضا

همچون کبوتری

و آنگه برای بوسه نشیند مست و شاد

پروانه های برف بر مژگان دختری

آن لحظه ، ای رمیده زمن

در خااااااااااطر منی

 

درشادیم

هر جا که بزم هست زنم جام را به جام

در گوش من صدای تو گوید نوش نوش

اشگم دود به چهره و لب می نهم به جام

شاید روم ز هوش

باور من می کنی که بگویم حکایتی

آن لحظه که جام بلورین به لب نهم

در ساااااغر منی

در خااااااااااطر منی

 

و اما

در غایتم

انگاه که در باغ برین لمیده ام

و چون فرشته ای، به آن سوی خیال پریده ام

باورم می کنی، که روح خود بر تو دمیده ام

ای روح من در این دنیای نا باوری

تا ابد در کالبد توام!!!

 و تو هرگز فراموش مکن

در باور منی

در خاااااااااااطر منی

 

به یادم باش، ای پرنده رمیده

فراموشم نکن

و فراموش هم نکن ، که خلوط دل من

آشیانه ی توست

به یادم باش

که خانه ی قلبم

خانه ی توست

تا ابد!!!

در خاااااااااااطر منی

خدا نگهدار