یک سر و صد سودا

 

رفتم  به  بر  نگاره   هم  چون   مه   نو

                                                          گفتم  که دلم پیش  تو مانده است گرو

صد  دل  ز  خم  توره  هر  موی  بر یخت

                                                         گفتـا ،  که   دلت   بجوی   برد ار  و  برو