در آن  شبهای سرد , تا صبح  پائیز

برای چشـم خـود  ؛خوابی  نـوشتم

ستـاره  بــود  شب , طـاق  اتاقـم

چو نور روشنی , همچون سرشتم

هوای  ابـی , ایـن  سـرزمین  بــود

که ما را  تا خیال  صبح , کشاندم

بــرای  پنجــره های , پـــر از  قـاب

همان طعم سیاهی را , چشاندم

صــدائی , از طلــوع  یک  سپیــده

درون , قلب  پــر  دردم   شنیــدم

و شاید هم , چـو  یک بـاز شکاری

بــر ایــن  دشت , غمالوده  پریدم

منـم  پـایـان  یک , اسطوره  سـبز

که درهفت آسمانها هم, صدا کرد

در اندوه  و غــم , عشق  سپیدی

تمام  خاطــرم  را , جـا به جـا کرد

نفهمیــدم   نـــواهـا , از کجـا  بـود

و  شاید هم  نویــد , یک  صدا بود

که  آرام  نام من را , فال می کرد

دوباره  ,در ســراب  یک  سیاهی

سپیده , راه خود  را  باز  می کرد

به  یک بـاره , پـریـدم  از  طلوعی

ز  یک  خواب  گرانِ , پــر  غـروری

خدا  را  یـاد می کــردم , ز دردم

همان دلـدار , در شبهای  سردم

که ما را , تا سپیده  همرهی کن

در این کولاک  ســرد  و  برگریزان

به  فرجام  سپیـدی , رهبری  کن