یار مـن همسر گرفت و عشق مـن بــر باد رفت

یاد  مـن  از یـاد  بــرد  و بــا  رقیبم   شاد  رفت

آن  همه عشـق وامـید و عهـد من  بـربـاد  شد

آن  همه سوز  و گـــداز و  اشگها  از یــاد  رفت

با  سرود و آه  مـن  بـزم  عـروسی  ســاز کـرد

با  جهیز  اشک مـن در خــانه ی  دامـــاد  رفت

باده ی خوشبختی و شـادی من بر خاک ریخت

لاله  امید  مــن  پــر پــر شـــد  و بــر بـاد  رفت

آنکه در افسونگری کرد آن همه غــوغا  گریخت

آنکه در عاشق کشی کرد این همه بیداد رفت

آن  نهــال   نیــک  بختــــی  آن  درخــت   آرزو

آنکه بود  در باغ رویا  خوشتر از شمشاد  رفت

آنکه عشقش در عزل  با هستیم  پیوند  یافت

آنکه  مهرش  تا  ابـد در  جان  مـن  افتاد رفت

گفتمش پس عشق من؟ با خنده گفت:        ای وای مرد!!!!

گفتمش پس  یار  مـن؟ با اشــوه گفت:         ای داد رفت!!!!

 

شاعر را نمی شناسم