رویای بی فرجام

 

رویای بی فرجام

 

در آن  شبهای سرد ، تا صبح  پائیز

برای چشـم خـود  ، خوابی نـوشتم

ستـاره  بــود   شب ، طـاق  اتاقـم

چو نور روشنی ، همچون سرشتم

هوای  ابـی ، ایـن  سـرزمین  بــود

که ما را  تا خیال  صبح ، کشاندم

بــرای  پنجــره های ، پـــر از  قـاب

همان  طعم سیاهی را ، چشاندم

صــدائی ، از طلــوع  یک سپیــده

درون ، قلب  پــر  دردم   شنیــدم

و شاید هم ، چـو یک بـاز شکاری

بــر ایــن  دشت ، غمالوده  پریدم

منـم  پـایـان  یک ، اسطوره  سـبز

که درهفت آسمانها هم ، صدا کرد

در اندوه  و غــم ، عشق  سپیدی

تمام  خاطــرم  را ، جـا به جـا کرد

نفهمیــدم   نـــواهـا ، از کجـا  بـود

و  شاید هم  نویــد ، یک  صدا بود

که  آرام  نام من را ، فال می کرد

دوباره  ، در ســراب  یک  سیاهی

سپیده ، راه خود  را  باز  می کرد

به  یک بـاره ، پـریـدم  از طلوعی

ز  یک خواب گرانِ  و  پــر غـروری

خــدا را  یـاد می کــردم ، ز  دردم

همان  دلـدار ، در شبهای سـردم

که ما را ، تا سپیده  همرهی کن

در  این کولاک  ســرد و بر گریزان

به   فرجام  سپیـدی ، رهبری کن

 

محمود-م

 

 

اجرت دل

 زانو  زده ام ، به راه تو  بیمارم

شبها به سحر، نگار من بیدارم

هر چند مرا اجرتی و  مزد نبود

با چشم  ترم  منتظره  دیدارم

 

محمود-م