دّر ناب

 

 

من در آن اندیشه که تو را لیلی خود می دانم

و  تو  در  این  وادی  که  دگر  بار  مرا   دریابی

 

ستم  مِهر رُخی و نگهی  کُشت  دل  مجنونم

تـو  در  آن  ظلم  شریکی  و  هنوز  در  خوابی

 

کوچه های دل لیلی  ز  فراقم  نکند بارانیست

ور چه مجنون  گذری  کرد و  به  دل  بی تابی

 

مـرغ  عاشق  به   بلندای  نگاهم  بکند  آوازی

ور  چه  این  مرغ   توئی  از  چه  هنوز  نایابی

 

گر  چه در  معرکه  دل   لافــی  از  مهر  زنی

چاکران   دست  نیازند   و   تو   خود   اربابی

 

نگریزم   ز  تــو   ای  بخت  بلند ،  خوشبختی

گر  تـو  هم   نیک  گرانی  و   چنان  دُرّ  نابی

محمود-م 

ای ماه من

 

 

بی شک  اگر ماه  تو  را خوب  ببیند

یا که  شهابی گل روخسار  تو چیند

شـــرم نشیند  به رُخ  فــَـّرخ این ماه

سرد شود سنگ سیه دل که چه بیند

 محمود-م

فرشته ی نجات من

 

خوش امدی به قلب من

فرشته ی نجات من ...

بمون که لایقش توئی

تو موندنی کنار من

 

دریا شده این دل ، بمون

با موجای خیلی قشنگ

با ساحلای گل گلی

که تنها قایقش توئی

 

سوار موج خواب می شم

از این کرون تا اون کرون

به هر کرون که می رسم

همیشه ساحلش توئی

 

فرشته خیال من

بگیر دست خسته ام

که بی تو هر یه ثانیه

هزار بار شکسته ام

 

بمون و آشنا بکن

دل مرا به عاشقی

بدون که این یگانه دل

تنها فقط تو لایقی

 

خراب اون چشات شدم

همیشه بارون می باره

منم یه دست مثه توئم

این که دیگه غم نداره

 

آسمونا نگاه بکن

پر شده از ابرای عشق

مثال این دل منه

می خواد که بارون بزنه

 

حوزه بزرگ نقاشی

وعده دیداره منه

بیا یهو دیر نکنی

عاشق تو پر از غم

 

 

محمود-م