می تــوان عاشق شد و فرزانه بود

                                                   می تــوان عابد شــد و افسانه بود

می تــوان در انتظار شـب نشست

                                                   می تــوان قفل ستـاره را شکست

می تــوان در اوج، قلبی را شکافت

                                                   می تــوان بر دشمن عشاق تاخت

می تــوان امیـــد را باز زنـــده کــرد

                                                    می تــوان بـــر ارزوهــا تکیــه کـــرد

می تــوان گــم کــرده را پیــدا نمود

                                                   می تــوان یک بار دیگــر سـر خمود

می تــوان او را بـه شـکل یــار دیـــد

                                                  می تــوان  یـک  بـار  دیگــر  آرمیـــد

می تــوان  راهی  بــرای  یار  بـــود

                                                  می تــوان چون یک اثر شاهکار بود

می تــوان  سجده  به  راه  یار کـرد 

                                                  می تــوان در عشــق او بیـداد کــرد

می تــوان شیدا چو یک درویش بود

                                                  می تــوان چون او خــدا انـدیش بود

می تــوان  قلـب  ثریا  را  شــکافت

                                                  می تــوان تا محشر کبـری شتـافت

می تــوان  همچون  من  دیـوانه بود

                                                  می تــوان سرگشته  و  ویـرانه  بود

می تــوان عاشق چومن فرزانه شد

                                                  می تــوان از کــام  دنیــا بنـده  شد

می تــوان گــم کــرده را یابنده بــود

                                       آری.....  می تــوان از کــام دنیــا بنــده  بــود....

 

شعر از خودم.......